Josip Vancaš je rođen u Sopronju, u Mađarskoj, 22. marta 1859. godine. U Zagrebu je završio srednju školu, dok je diplomirao arhitekturu u Beču na Tehničkom univerzitetu pod nadzorom mentora Fridriha Šmita, koji je bio stručnjak za srednjovjekovnu arhitekturu. Iako važi za hrvatskoj arhitekta, godine 1884. je došao u Sarajevo i u glavnom gradu Bosne i Hercegovine ostao sve do 1921. godine kada se vratio u Zagreb. Punih 37 godina života je posvetio Sarajevu, ostvarivši blizu 170 arhitektonskih projekata zbog čega važi za našeg najznačajnijeg i najplodotvornijeg arhitekta u historiji.
Nakon što je bio najbolji student u klasi profesor Šmit preporučuje Benjaminu Kalaju Vancaša da projektuje Sarajevsku katedralu. Bio je veliki zaljubljenik u bečke arhitektonske trendove, tako da je takav stil gradnje nastojao primijeniti i u Sarajevu, prilagođavajući ih bosanskohercegovačkim uvjetima. U njegovim djelima naročito je dominirao eklekticizam i historicizam, od pseudo – romantičnog do pseudo – orijentalnog stila. Tokom svog boravka u BiH, izgradio je 102 stambene zgrade, 12 škola, 10 banaka, 12 palača, 70 crkava, 10 općinskih zgrada, 6 hotela i preuredio niz zgrada. Njegov najznamenitiji poduhvat je Sarajevska katedrala po čijem je projektu uređen i dio enterijera. Za izgradnju katedrale odlikovan je viteškim križem Franje Josipa I 1889. godine, dok ga je papa Lav XIII odlikovao viteškim križem Sv. Georga. Izgradio je i sve ostale katoličke crkve u Sarajevu, izuzev crkve Sv. Vinka i crkve Sv. Josipa. Pored navedenih ističe se i zgrada sarajevske glavne Pošte, koja važi za njegovo arhitektonski najznačjnije djelo iz razloga što je predstavljala za to vrijeme tehnički i tehnološki najsavremeniji graditeljski poduhvat na Balkanu. Također, značajan objekat je i Sjemenište Sv. Ćirila i Metodija, zbog kojeg je dobio naklonost pravoslavnih stanovnika Sarajeva.
Godine 1911. kao predstavnik Bosanskohercegovačkog parlamenta podnosi rezoluciju “Zaštita kulturnih spomenika Bosne i Hercegovine”, kojom je kulturni život u BiH uzdigao na viši nivo. Bio je veoma cijenjen među građanima Sarajeva. Kada su nakon atentanta na Franju Ferdinanda izbili antisrpski nemiri, smirivao je situaciju i držao govor. Napisao je i brojne studije o bosanskohercegovačkoj narodnoj i urbanoj arhitekturi. Bio je veoma svestrana ličnost, čemu svjedoče podaci da je obnašao dužnost soliste Muškog pjevačkog zbora u Sarajevu i povremenog dirigenta. Bio je angažiran i u političkom životu Sarajeva kao zamjenik gradonačelnika i predsjednik Hrvatske katoličke udruge (HKU). Penzionisao se 1921. godine, kada seli u Zagreb gdje provodi ostatak života. Umro je 15. decembra 1932. godine u 73. godini života.
